افشین رفت شاید مثل اون پرنده سرخی که به اسمون پرواز کرد اما روبان قرمز را همراه خودش برد ....روبان قرمز را شاید بشه یاد پرسپولیس و روزای تلخ و شیرین قهرمانی به حساب اورد روزهائی که برای همیشه در قلبش جاودانه و ماندگار خواهد بود این مهمترین جمله پایان حضورش تو ایران بود .حضور افشین برای همه ، چه ورزشیها و غیر ورزشیها جالب دوست داشتنی و هیجان انگیز بود اما اینکه افشین در وجودش چه خصیصه ای داشت که همه را مجذوب خودش میکرد جای کمی تامل داره ؟؟ اما قطعا در کنار تمامی صفت های خوب صداقت افشین واقعا قشنگ بود (افشین صادق امد  صداقتش را به همه نشود داد و صادقانه رفت ) افشین در اخرین صحبت هاش به من گفت : ایران در قلب من جا داره مثل همیشه و برای رسیدن به قله ها مثل پرنده ها باید رفت و اوج گرفت....